Isa... Dalawa... Tatlo... Samutsaring mga paksa ang mabilis at walang pasintabing pumapasok sa isip ko, damdamin kaya? Mga estudyante? Ang mismong pamantasan kaya? Ah! Masyadong simple, masyadong natural. Lumabas ako mag-isa ng silid-aralan, 'di tiyak kung saan ako dadalhin ng aking mga paa. Anong paksa kaya ang isusulat ko? Anong paksa? Ano nga kaya?
Room 307... Dito ako humantong sa walang humpay kong paglalakad. Walang tao. Tahimik ang silid, nakatatakot, nakalulungkot. Ngunit minabuti kong pumasok at pinagmasdan ko ang kaabahan ng silid. Kung baga sa tao, nakaaawa, mag-isa at napakatahimik. Sinuri ko ang bawat sulok ng abang silid. May ilang kalat, mga lukos ng papel, mga piraso ng yeso sa sahig at kapansin-pansin ang malinis na pisara. Malinis sa sulat ngunit hindi pinaligtas ng mga bakas ng naiwang mga scotchtape. Ganun-ganon na lamang pala iniiwan ang isang silid matapos na gamitin. Hindi rin nakalagpas sa paningin ko ang basag na bintana. Kung tutuusin hindi lamang iisang bintana ang walang salamin, dalawa, tatlo nga 'ata. Ang mga upuan nama'y medyo maayos pa ang pagkakahanay. Tumayo ako sa harap, sa gitna ng silid malapit sa lamesa. Muli akong nagpalinga-linga. Tila nakikita ko ang aking mga kamag-aral na mga nakaupo sa bawat silya. May nagsusulat, nagdadaldalan, may nakatingin sa akin at may nakangiti. Tila naririnig ko pa ang hiyawan, tawanan at mga bulungan nila. Tama, mga sariwang alaala na lamang. Mga alaala ng nakalipas. Ang silid na ito ay ginamit na rin namin. Saksi ang silid na ito sa aming mga tawanan, kwentuhan, iyakan... alam ng silid na ito ang aming mga pinagsamahan. 'Di ako natinag sa aking pagkakatayo sa gitna ng silid, sa tapat ko, sa may gawing bintana ay may malaking salamin. Hindi ko alam kung ano ang ginagawa ng salamin doon at kung para saan. Tiloa iniwan na lamang at isinandal sa gawi na 'yon. Nakikita ko ang malinaw kong repleksyon sa salamin. Isa pa rin akong estudyante tulad ng pagkakakilala sa akin ng silid na ito, ngumiti ako, parang may sira ng tuktok... isang ngiting mapait. Pasasaan pa nga ba at darating ang panahong hindi lamang ang silid na ito ang aming iiwan, kundi ang buong pamantasan.
Sa bintana pumako ang tingin ko. Ang ganda ng langit! Napakagandang tingnan mula sa madilim-dilim na silid na kinaroroonan ko. Sa malayo, natanaw ko ang ilang ibong malayang lumilipad sa himpapawid, tila ako isang bilanggong nagnanasa ng kalayaan. Bilanggo ng silid na iyon, bilanggo ng maraming alaala. Darating ang araw na magiging ganap na guro na ako, mailalathala rin ang mga tulang sinusulat ko. Dito, dito ako magsisimula ngunit sisiguraduhin kong hindi rito matatapos sa silid na ito. Igapos man ako ng silid na iyon, igapos man ako sa lupang kinasasadlakan ko ngaun... Tanaw ko pa rin ang langit!
Room 307... Dito ako humantong sa walang humpay kong paglalakad. Walang tao. Tahimik ang silid, nakatatakot, nakalulungkot. Ngunit minabuti kong pumasok at pinagmasdan ko ang kaabahan ng silid. Kung baga sa tao, nakaaawa, mag-isa at napakatahimik. Sinuri ko ang bawat sulok ng abang silid. May ilang kalat, mga lukos ng papel, mga piraso ng yeso sa sahig at kapansin-pansin ang malinis na pisara. Malinis sa sulat ngunit hindi pinaligtas ng mga bakas ng naiwang mga scotchtape. Ganun-ganon na lamang pala iniiwan ang isang silid matapos na gamitin. Hindi rin nakalagpas sa paningin ko ang basag na bintana. Kung tutuusin hindi lamang iisang bintana ang walang salamin, dalawa, tatlo nga 'ata. Ang mga upuan nama'y medyo maayos pa ang pagkakahanay. Tumayo ako sa harap, sa gitna ng silid malapit sa lamesa. Muli akong nagpalinga-linga. Tila nakikita ko ang aking mga kamag-aral na mga nakaupo sa bawat silya. May nagsusulat, nagdadaldalan, may nakatingin sa akin at may nakangiti. Tila naririnig ko pa ang hiyawan, tawanan at mga bulungan nila. Tama, mga sariwang alaala na lamang. Mga alaala ng nakalipas. Ang silid na ito ay ginamit na rin namin. Saksi ang silid na ito sa aming mga tawanan, kwentuhan, iyakan... alam ng silid na ito ang aming mga pinagsamahan. 'Di ako natinag sa aking pagkakatayo sa gitna ng silid, sa tapat ko, sa may gawing bintana ay may malaking salamin. Hindi ko alam kung ano ang ginagawa ng salamin doon at kung para saan. Tiloa iniwan na lamang at isinandal sa gawi na 'yon. Nakikita ko ang malinaw kong repleksyon sa salamin. Isa pa rin akong estudyante tulad ng pagkakakilala sa akin ng silid na ito, ngumiti ako, parang may sira ng tuktok... isang ngiting mapait. Pasasaan pa nga ba at darating ang panahong hindi lamang ang silid na ito ang aming iiwan, kundi ang buong pamantasan.
Sa bintana pumako ang tingin ko. Ang ganda ng langit! Napakagandang tingnan mula sa madilim-dilim na silid na kinaroroonan ko. Sa malayo, natanaw ko ang ilang ibong malayang lumilipad sa himpapawid, tila ako isang bilanggong nagnanasa ng kalayaan. Bilanggo ng silid na iyon, bilanggo ng maraming alaala. Darating ang araw na magiging ganap na guro na ako, mailalathala rin ang mga tulang sinusulat ko. Dito, dito ako magsisimula ngunit sisiguraduhin kong hindi rito matatapos sa silid na ito. Igapos man ako ng silid na iyon, igapos man ako sa lupang kinasasadlakan ko ngaun... Tanaw ko pa rin ang langit!
